پیادهروی
Pedestrianisation
راه رفتن از توانائیهای بالقوه و ذاتی انسان
است. بنابراین، حرکت با پا حق طبیعی و مسلم همه ابنای بشر است. پیادهروی
قدیمیترین شکل جابهجایی انسان در فضاست که به دلیل کمهزینه بودن و یا
دسترس بودن آسان برای کلیه اقشار جامعه، اصلیترین الگوی جابهجایی در
کانونهای زیستی بشمار میرود. با وجود پیدایش انواع دیگر جابهجائیها،
بهخصوص در جوامع شهری، تغییری در این شیوه بهوجود نیامده و همگان آن را
حق طبیعی خود در فضای شهری میدانند. ازاینرو، سهم قابل توجهی از
جابهجائیها در فواصل کوتاه زیر یک کیلومتر، برای خرید، تفریح، دیدار،
گذراندن اوقاتفراغت، ورزش، رفتن به کار و ترکیبی از موارد فوق، با پا
صورت میپذیرد. برایناساس، میتوان گفت، پیادهروی نیازمند امکانات
مناسب، یعنی شبکه به هم پیوسته (خیابان، پارک، کریدورهای عابر)، وجود
کاربریهای مختلط و کیفیت جذاب خیابان و نقاط دسترسی است، تا امکان
بهرهمندی عابران از فضای عمومی بهنحو احسن صورت پذیرد. براساس کد
کالیفرنیا (فصل 467(a))، عابر شخصی است که با پا یا هر وسیله دیگری که
باعث حرکت او به جلو- بهغیر از دوچرخه- شود، اطلاق میگردد. به سخن دیگر،
عابر حق عبور از محل عبوری را با پا و یا بهوسیله صندلی چرخدار، روروک
برقی، عصای زیربغل، یا هر وسیلهای که به حرکت او با پا کمک کند، دارد.
پیشرفت و تمدن بشر در گذشته و حال، نوعی مدیون حرکت پیاده است این نوع
جابهجایی، هزاران سال تجربه شده و درواقع حرکت پیاده، ساختار سکونتگاهها
را در طول تاریخ شکل داده است. وجود زیباترین مراکز قدیمی شهرهای کهن در
تاریخ شهرنشینی جهان شاهدی بر این مدعاست. حتی واحدهای اداری را نیز برحسب
قابلیت شعاع دسترسی که برای وی مقدور بوده، تقسیمبندی میکردند. به یقین
میتوان گفت، بدون تردد پیاده، سایر اشکال دیگر تردد هم وجود نخواهد داشت.
حرکت پیاده موجبات حملونقل عمومی و شخصی را فراهم میسازد. بههرحال،
پیادهروی بخشی از سفرهای شهری است و همه انسانها حداقل قسمتی از طول
سفرهای خود را بهصورت پیاده طی میکنند.
براساس آنچه در مجموعه
قوانین پروس (1901-1906م) در مورد حق تقدم عابر برای حرکت در فضای خیابان
آمده، تا سده 20م برقرار بود، بهنحویکه مسیرهای پیاده، بدون تجاوز به
حقوق فردی، فقط برای حرکت پیاده تعیین شده بود.
بهطورکلی، پیادهروی شامل تعابیری بهشرح زیر است:......
